سنگ یا سنگها هوس بیرون آمدن کردهاند، نمیدانم انتهای ماجرای این سنگها چه می شود... امیدوارم که خودشان راهشان را پیدا کنند و تا دیر نشده زودتر بیرون بیاید...راستی دیگر از آن لیست بلند پایه هم خبری نیست... حالا بماند... Adblock test (Why?)

سنگ ها بیرون آمدند، یکی خودش آمد و دیگری را صالحی درآورد... ایران بودم... خوش گذشت... سه روزی هست که آمده ام... دلم گرفته است شدید... امیدوارم به زودی پرانرژی به کارم ادامه دهم... توکل بر خدا... Adblock test (Why?)

وارد ۲۹ اسفند ۱۴۰۱ هم شدیم. اسفندی که پراسترس و پرالهتاب بود و همین استرس و الهتاب به فروردین ۱۴۰۲ هم منتقل خواهد شد. ۱۴۰۱ هم چیزی به انتهایش نمانده است. دارد باران می بارد و صدای قطره های باران به گوش میرسد. این انتهای بارانی میتوان یه شروع رمانتیک را رقم بزند. نمی دانم چگونه ۱۴۰۱ را توصیف کنم، اما...

از نیمه شعبان سال قبل تا نیمه شعبان امسال همه آنچه خواسته بودم، به واقعیت پیوست... فقط مینویسم تا بگویم که به خدا و ائمه اطهارش اعتماد کردی و شد... از این بعد هم به خدا و ائمه اش اعتماد کن... باخدا باش و پادشاهی کن...به امید ظهور... Adblock test (Why?)

بدون شک بهمن ماه ۱۴۰۱ یکی از بهترین دوران زندگی ام است... زندگی با مادر... دوره کرسی... چایی خوردن های دوره کرسی... میوه خوردن ها و حتی کیک ها و تخمه هایی که با مادر هرازگاهی دوره همان کرسی نوش جان میکنیم... جنقه ای که مادر برایم در حال بافتنش است که مبادا آنجا سرما به من اثر کند... حتی شوخی هایی که...

سردی سوئد، گرمی استرالیا یا بلبشو آرام اینجا... باز هم به این فکر میکنم که اگر او خواسته هست، پس همانی خواهد شد که قرار است بشود...

همه محاسبات به هم ریخته... فکر نمیکردم چنین اتفاقی بیافتد... بیرون تا حدی سرد است، دلم و ذهنم پر از هیاهوست... میدانم اینروزها هم خواهد گذشت... شاید روزهایی پر از خاطره باشد... اما گریه امشب مادر دلم را گرفت... شاید همین گریه کافی باشد تا قید استرالیا را با آنهمه دبدبه و کبکه اش بزنم... گریه های امش...

دو ماه و یک هفته هم به اضافه اش مانده است. سنگ کلیه های نچندان کوچک و حتی نچندان بزرگ تازه کشف شده اند. هنوز جواب ازمایش مانده و حتی چک کردن قلب و دندان ها هم مانده... هنوز ماجرای مالکا تازه استارت خورده است و اول کار است، البته امیدوارم به سرعت به اخر کارش برسد... هنوز چهارهفته باید صبر کرد تا تازه...

اگرچه فاطمه همان فردای خدافظی کردنش برگشت، اما اینبار من دیگر نمیخواهم ادامه دهم... نمیدانم کارم درست هست یا نه، نمیدانم که آیا واقعا ضرر خواهم کرد یا نه... اگرچه شاید به نفع من نباشد، اما شاید به نفع او باشد که دیگر باکسی که بخاری از او بلند نمی شود ادامه ندهد. این اواخر سرخوش هست، شاید دلیلش قرص ه...

جنگمان با فاطمه همچنان ادامه دارد... دیشب هر چه از دهنش آمد را به من گفت، تعداد 14 عدد فحش از نوع رکیک و نیمه رکیک... ظاهرا مادرش هم من را فحش میدهد و شاید رکیکتر... اینکه او فکر میکند همه تقصیرها گردن من است، دارد اشتباه میکند. اینکه من از همان روز اول به او گفتم شرایطم معلوم نیست و در حال رفتن به ...

این روزها، برخلاف بازارهای شلوغ آخر سال، برخلاف هیجان های خانواده خودم بخاطر ماجرای الهام، برخلاف همه شلوغی ها و کارهای آخر سال که همه انجام میدهند، برخلاف همه خاله زنک بازی ها بخاطر ماجرای الهام، برای من عجیب اینروزها خلوت است. بعد از یک مدت استرس و اضطراب بخاطر مصاحبه هایی که داشتم و برنامه ریزی ه...

ایتالیا دومین کشوری است که بیشترین کرونا را دارد، ایران هم سومین است. در این روزها در قرنطینه خانگی به سر می برم. آخر سال است و حرف های زیادی برای گفتن وجود دارد. هرچند در اینجا هیچ حس و حالی از آخر س

تنها در خانه ای در Borino، روی تخت، برق خانه رفته است... شارژ گوشی فقط ۳۶% مانده است... هرچند پاوربانک هست... پشت در صندلی گذاشته ام... شاید زود وصل شود و شاید اصلا چند روزی برق نباشد... شارژ گوشی شد ۳۵%...

همان روزهای پرنوسان که انتظارش را میکشیدم فرا رسیدند... اسکایپ ها یک به یک انجام می شوند... بیشتر از نصف اپلای هایم به مصاحبه رسیدند و این آمار خوبیست... اما اینکه کدام یک به نتیجه خواهد رسید خود نیز

نوسان های این روزهای من شبیه به جاده ای صاف است که با سرعتی بالا در حرکت هستی و ندیده در دست اندازهایی می افتی که در هیچ کدام گیر نمی افتی و یک به یک همه را رد می کنی... آن خبر خوشی که انتظارش را می ک

دیگر زمان زیادی نمانده است... تنها سه روز و یا دقایقی بیشتر از آن... آری زمان رفتن فرا رسیده است... رفتنی که با منصرف شدن های متعددی همراه بود... فکرهای روزهای گذشته و حتی ماه های گذشته، گاهی به کار م

نزدیک به ۲۴ ساعت بود که از اتاق خارج نشده بودم... اما آب جوش دوباره مرا از اتاق بیرون کشاند... آب جوشی که این روزها رفیق تنهایی های من است... امروز کلا اینترنت ایران قطع بود... هیچ تماسی نتوانستم برقر

روی تخت نشسته ام و لپ تاپ را جلوام گذاشته ام، نیلوفرانه علیرضا افنخاری از گوشی پخش می شود... آهنگی که این روزها حس خوبی را برایم القا می کند... امروز همانند روز های تعطیل دیگر بیشتر روی تخت بودم... یک

چقدر تشنه بودم، شاید مقصر فلافل هایی بود که در شام خوردم... کلی اب خوردم البته نه به اندازه یک لیوان مسی ولی در این وقت شب تقریبا یک لیوان مسی اب خوردن برایم زیاد بود...چند ماه پیش بود که لیستی از دان

نتیجه همانی نشد که فکرش را می کردم اما همین نتیجه هم نشانه ای بود که می توان کار را انجام داد. امتحان زبان را می گویم، مهمترین نتیجه ای که از این آزمون گرفتم این بود که اسپیکینگم جهش داشت حتی به انداز